Ride for the Roses

Ride for the Roses

boosOp de Zuidweg doemt voor me in de verte een geel fietsshirt op. Met name als ik alleen rij werkt zo’n bewegend shirt op me als een HEMA worst op iemand die totaal uitgestorven is van de honger. Dit is onweerstaanbaar. Ik verhoog het tempo en tot mijn voldoening komt het gele shirt snel dichterbij.

Als ik op dezelfde hoogte rij als het gele shirt -en ik naar rechts kijk-  zie ik het. Aan de gelaatskleur en aan het ontbreken van wenkbrauwen. Een jongen van een jaar of 16 die in een chemokuur zit. “Ik ben even vrij van school, meneer”, zegt hij. “Ik ben ziek”. Ik rij naast hem tot aan de afslag naar de Knobbel en we praten wat. Bij de afslag gaat hij linksaf richting Epe en ik rechtsaf. “Het is een mooie lentedag” zegt hij tegen me. Als ik afdraai wens ik hem -in stilte- nog 80 lentes toe!

Tijdens de beklimming van de Knobbel voel ik de woede opkomen. Kanker is oneerlijk bij volwassenen. laat staan bij kinderen. Als volwassene wordt je geacht om overal begrip voor te hebben. Word je geacht honderdduizend nuances te zien, te accepteren en te incasseren en vooral redelijk te blijven. Ik besluit ter plekke ontslag te nemen als volwassene. Ik doe het niet meer. Ik begrijp er niets van. Ik zie geen enkele nuance. Geen enkele acceptabele reden. Bekijk het maar. Zoek het uit. Leg het die jongen maar uit maar zoek voor mij maar een ander!

O ja. Bert Rorije rijdt in juni 6 keer de Alpe d’Huez op in het kader van een sponsortocht ten behoeve van hen die tegen kanker strijden. Hij traint, volgens STRAVA, voluit. En in september rijden we met de TC Heerde de Ride for the Roses, waarvan de opbrengst naar het KWF gaat. Misschien moet daar de woede maar heen.

Reageren is niet mogelijk.